Beztroska letnich chwil może mieć swoje przykre konsekwencje. Niestety, wakacje sprzyjają zakażeniom chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Czasem wystarczy chwila zapomnienia, by ściągnąć na siebie dokuczliwą przypadłość i długie tygodnie nieprzyjemnego leczenia. Poniżej opisujemy objawy, które powinny skłonić do jak najszybszego zasięgnięcia pomocy u specjalisty.

Opryszczka narządów płciowych

Przyczyną powstania choroby jest wirus Herpes simplex typu II. Typ I tego drobnoustroju odpowiedzialny jest za rozwój opryszczki wargowej. Objawem zakażenia są pojawiające się na narządach płciowych pęcherzyki, którym towarzyszy swędzenie miejsc intymnych. Z czasem pęcherzyki pękają przeobrażając się w bolesne ranki. Objawom zewnętrznym może współtowarzyszyć gorączka i ogólne osłabienie organizmu. Chorzy skarżą się również na bolesne oddawanie moczu. Symptomy choroby zazwyczaj ustępują po około dwóch tygodniach, co jednak nie oznacza, że nastąpiło wyleczenie. Wirus nadal pozostaje  w organizmie i w razie obniżenia odporności, na przykład po przebytym przeziębieniu, opryszczka może powrócić. Dlatego podjęcie leczenia powinno nastąpić niezwłocznie po wystąpieniu pierwszych objawów. Jeżeli choroba nie jest bardzo zaawansowana i przebiega łagodnie, lekarz może zalecić stosowanie preparatów do użycia zewnętrznego w postaci kremów i maści. Niestety czasem konieczna może się okazać kuracja farmakologiczna. Leczenia nie należy podejmować na własną rękę. W szczególności nie należy podejmować leczenia  antybiotykami, które w przypadku wirusów pozostaje nieskuteczne.

Wydzielina z pochwy pełni bardzo ważną funkcję zapobiegającą chorobom (dzięki kwaśnemu ph ogranicza namnażanie się chorobotwórczych bakterii). U zdrowej kobiety fizjologiczna wydzielina  nie wydziela zapachu i pozostaje niezbyt obfita. Jednak jej wygląd może się zmieniać się w zależności od fazy cyklu. Podczas owulacji śluz staje się ciągliwy i wydzielany jest w większej ilości. Z kolei przed wystąpieniem menstruacji gęstnieje i staje się nieprzejrzysty. Niepokój powinna z kolei wywołać wydzielina o nieprzyjemnym zapachu i nienaturalnej konsystencji (pienista, serowata) oraz o zmienionym kolorze (zielona, podbarwiona krwią). Zmiany te mogą świadczyć o rozwijającej się chorobie.

Rzęsistkowica

W przypadku kobiet dostrzegalnym objawem są wzmożone upławy o konsystencji piany i nieprzyjemnym zapachu. Pojawia się również pieczenie i swędzenie w okolicach miejsc intymnych. Leczenie polega na przyjmowaniu doustnych środków farmakologicznych. Kuracji powinni zostać poddani oboje partnerzy, pomimo iż choroba u mężczyzn może przebiegać bezobjawowo. Do powstania choroby dochodzi wskutek zakażenia pierwotniakiem Trichomanos vaginalis. Chorbę lekarz stwierdza na podstawie badania laboratoryjnego wydzieliny z pochwy.

Chlamydioza

Niestety często choroba przebiega bez wyraźnych dolegliwości, dlatego nierzadko przez długi czas pozostaje niezdiagnozowana. Jej przyczyną jest bakteria Chlamydia trachomatis. W jej wyniku mogą wystąpić anormalne upławy, pieczenie podczas oddawania moczu, a nawet bóle w okolicy podbrzusza. Leczenia polega na poddaniu się terapii antybiotykowej. Pomimo iż chlamydiozę nie jest łatwo wykryć, nie należy jej bagatelizować. Nieleczona choroba może być przyczyną niepłodności.

Rzeżączka

Podobnie jak w przypadku chlamydiozy przyczyną rzeżączki jest bakteria (Neisseria gonorrheae) . U kobiet symptomy choroby są mniej dokuczliwe niż w przypadku mężczyzn, dlatego mogą one zostać zbagatelizowane. W przypadku kobiet po 1-2 tygodniu od zakażenia pojawiają się niezbyt obfite upławy. Może również dojść do zapalenia cewki moczowej i kanału szyjki macicy. Diagnoza analogicznie jak w przypadku zakażenia chlamydią opiera się na wykonaniu badania bakteriologicznego na podstawie pobranej z pochwy wydzieliny. W celu wyleczenia przeprowadza się kurację antybiotykową.

Kiła

Objawy choroby są różne w zależności od etapu jej rozwoju. W pierwszej fazie, po około 2-3 tygodni od wtargnięcia bakterii do organizmu, w miejscu gdzie wniknął wywołujący chorobę krętek pojawiają się zmiany skórne w postaci niebolesnego owrzodzenia. Powiększają się również węzły chłonne, zazwyczaj w okolicach pachwin, a w późniejszym czasie również te znajdujące się dalej od miejsca zakażenia.  W tej fazie schorzenia kiła jest najbardziej zaraźliwa. Z wrzodu sączy się wydzielina, w której znajduje się duża ilość chorobotwórczych krętek. Jeżeli w tym czasie nie podejmie się leczenia w dalszej fazie choroby, po około 8 do 9 tygodniach, na ciele pojawia się swędząca wysypka. Ta postać choroby może samoistnie ustąpić, jednak choroba nie znika. Krętki nadal pozostają w organizmie, dlatego co jakiś czas krostki i grudki pojawiają się na skórze. Nieleczona choroba to nie tylko zmiany skórne. Krętki blade osadzają się w  narządach wewnętrznych i po kilku latach mogą przyczyniać się do powstania trwałych, zagrażających życiu uszkodzeń układu nerwowego i sercowo- naczyniowego. Czynnikiem chorobotwórczym jest bakteria (krętek blady), który z łatwością rozprzestrzenia się po całym organizmie. Z tej przyczyny chorobotwórczy krętek jest obecny nie tylko w okolicach narządów płciowych, ale również w wydzielinie jamy ustnej. Dlatego do zakażenia może dojść w nawet bardzo prozaiczny sposób, np. poprzez  pocałunek. Bez obaw można natomiast korzystać ze sztućców i innych przyrządów osoby zarażonej, gdyż bakteria odpowiedzialna za powstanie choroby poza organizmem szybko ginie. Jak leczyć chorobę? Po wykonaniu badania krwi pod kątem obecności czynnika VDRL, jeżeli wynik będzie pozytywne należy rozpocząć kurację antybiotykiem. Podjęte wcześnie leczenie zazwyczaj jest skuteczne. Niestety, jeżeli choroba poczyni w organizmie trwałe zmiany ich wyeliminowanie jest niemożliwe.