Specjalizacje w ramach medycyny konwencjonalnej ulegają ciągłemu podziałowi. Nieco inaczej rzecz się ma w przypadku masażu. Ten rodzaj leczenia uległ specyficznemu podziałowi, w wyniku którego można go zaliczać zarówno do medycyny naturalnej
jak i niekonwencjonalnej.

             Terapia dźwiękiem jest znana od 5000 lat. Wywodzi się z prastarej wiedzy na ten temat, która znalazła zastosowanie w hinduskiej sztuce uzdrawiania. Zgodnie z wierzeniami wschodnich kultur, człowiek powstał
z dźwięku, a więc jest on jego częścią. Jeśli żyje w harmonii z sobą samym
i ze swoim otoczeniem, wówczas jest również w stanie kształtować swoje życie
w sposób niezależny i kreatywny.
             Terapię misami tybetańskimi wprowadził do Europy Zachodniej
pod koniec lat osiemdziesiątych niemiecki inżynier fizyk i radiesteta Peter Hess, który podróżując po Tybecie, Nepalu i Indiach sam doświadczył uzdrawiającego
i oczyszczającego oddziaływania dźwięku.
             Misy dźwiękowe, coraz popularniejsze w Polsce, nazywane misami tybetańskim, są stopem 12 metali. Wyróżnia się kilka rodzajów mis.
             Masaż polega na ułożeniu odpowiedniej misy lub mis na ciele w ściśle określonych miejscach i delikatne pobudzanie ich do drgań. Stosuje się też ich ułożenie w pewnej odległości od ciała oraz ruch drgającej misy ponad ciałem. Wibracje mis przeniesione na ciało, poprzez drgania powietrza lub bezpośredni kontakt, wprowadzają komórki w stan naturalnej równowagi. Dzięki masażowi likwidowane są wszelkie napięcia zarówno fizyczne jak i emocjonalne. Znaczna część osób poddana masażowi doznaje tak głębokiego stanu relaksacji,
iż zasypia podczas seansu. Reszta przebywa w półświadomym stanie marzeń sennych – tzw. stanie alfa.
             Ta metoda masażu jest podstawą ożywienia i wzmocnienia samouzdrawiających zdolności organizmu. Przywraca harmonię we wszystkich centrach energetycznych, likwiduje napięcia, stres, pomaga w osiągnięciu pewności siebie, wzmacnia witalność, poprawia samopoczucie.