Planując wakacje nikt nie myśl o chorobach. Niestety nawet urlopowicze chorują!  Jeśli zatem nie chcemy zupełnie zepsuć sobie wypoczynku i wydać fortuny na leczenie trzeba przed wyjazdem poznać swoje prawa i zabrać niezbędne dokumenty  


Urlop w Polsce

Jeśli choroba dopadnie turystę w kraju sprawa jest dość prosta. Wystarczy znaleźć lekarza rodzinnego, który ma podpisany kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia i skorzystać bezpłatnie z porady (Podstawa prawna: par. 4 umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - podstawowa opieka zdrowotna, załącznik nr 16 do zarządzenia nr 5/2004 Prezesa Funduszu). Aby z wizytą nie było kłopotów warto mieć przy sobie dokument potwierdzający ubezpieczenie zdrowotne:  legitymację ubezpieczeniową podstemplowaną przez pracodawcę (obecnie stempel ważny jest zaledwie miesiąc), odcinek renty lub emerytury, legitymację szkolną, legitymację studencką, identyfikacyjną kartę magnetyczną lub każdy inny dowód potwierdzający opłacenie składki na ubezpieczenie zdrowotne. Nawet jednak jeśli zapomnimy o odpowiednich papierach lekarz powinien nas przyjąć. W ostateczności bowiem wystarczy złożyć medykowi oświadczenie na piśmie o tym, że jest się ubezpieczonym. Oświadczenie powinno zawierać nasze imię, nazwisko, numer PESEL, adres zamieszkania i nazwę NFZ-u, do którego należymy. Pisemne złożenie takiego oświadczenia uprawnia do uzyskania nieodpłatnej pomocy medycznej. Należy jednak pamiętać, że zobowiązani jesteśmy wtedy w ciągu trzech dni przedstawić lekarzowi dokument potwierdzający uprawnienie do korzystania z bezpłatnej opieki medycznej. Z usług specjalisty (jeśli mamy skierowanie od lekarza rodzinnego lub innego medyka) możemy korzystać w całym kraju na takich samych zasadach co w miejscu zamieszkania. Jedynie w przypadku gdy zaboli ząb należy pamiętać, że na urlopie możemy liczyć jedynie na pomoc doraźną.


Odpoczynek w Europie

Gdy choroba dopadnie Polaka na wakacjcach zagranicą również może liczyć na bezpłatną pomoc medyczną. W jakim zakresie i na jakich zasadach zostanie ona udzielona zależy jednak od przepisów obowiązujących w danym kraju (wykaz usług bezpłatnych i płatnych w krajach UE na stronie: www.nfz.gov.pl w zakładce z lewej strony Nasze Zdrowie w UE) . Bez względu jednak na miejsce wypoczynku potrzebna będzie Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Aby ją zdobyć należy wypełnić wniosek o wydanie karty. Złożyć go można osobiście, listownie lub faksem w oddziale wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia, w swoim miejscu zamieszkania. Do wnisoku trzeba dołaczyć dokument potwierdzający ubezpieczenie w NFZ. Kartę otrzyma jedynie osoba ubezpieczona. Na każdą osobę (nawet dziecko) wydawana jest osobna karta. Ważna jest najczęściej dwa miesiące. Jeśli zapomnimy o wyrobieniu karty przed wyjazdem wakacyjna choroba może się okazać bardzo kosztowna. Polakowi nawet bez karty zostanie udzielona pomoc. Niestety będzie musiał wtedy zapłacić za pomoc medyczną z własnej kieszeni i dopiero po powrocie starać się o zwrot wydanej gotówki. Istnieje też możliwość skotaktowania się telefoncznie, faksem lub za pośrednictwem osoby pozostającej w Polsce z oddziałem wojewódzkim NFZ właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. Oddział wystawi wówczas Certyfikat Zastępczy - papierowy dokument zastępujący Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego, który może zostać dostarczony pocztą lub faksem. Nawet jeśli spędzamy wakacje z kartą w kieszeni należy pamiętać, że daje ona nam jedynie prawo korzystania z bezpłatnej pomocy medycznej na takich samych zasadach jak mieszkańcom danego kraju. Zatem jeśli w kraju naszych wakacji np. badanie lekarza rodzinnego jest odpłatne to i my będziemy musieli zapłacić za nie z własnej kieszeni (mimo, że w Polsce nie musielibyśmy tego robić). Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego nie zapewnia też pokrycia przez NFZ kosztów transportu medycznego do Polski. Czasem zatem aby uniknąć obciążenia tymi kosztami warto wykupić dodatkowe ubezpieczenie. Prywatne ubezpieczenie należy też nabyć jeśli wybieramy się do krajów innych niż EOG i Szwajcaria*. 



Aleksandra Tomżyńska*

Przepisy UE obowiązują również na terytoriach francuskich: Gwadelupa, Martynika, Reunion i Gujana Francuska; portugalskich: na Azorach i Maderze, hiszpańskich: Majorce, Minorce, Ibizie i Wyspach Kanaryjskich. Przepisów wspólnotowych nie stosuje się w przypadku: Danii - na obszarze Grenlandii i Wysp Owczych oraz Wielkiej Brytanii - na Wyspach Normandzkich: Jersey, Guernsey, Alderney, Herm, Sark oraz na Wyspie Man.